Als ik ECB-president Draghi zou zijn geweest, zou ik vannacht niet hebben kunnen slapen, zowel uit teleurstelling, ergernis en onbegrip door de stijging van de euro/dollar naar 1,1194 en de euro/yuan naar 7,3532.
Daarmee is één van de pijlers van het ECB-beleid weggeslagen, zo niet doorgezaagd door de markten: de eurozone een impuls gegeven door een lagere euro, wat ik altijd een onzinnig idee heb gevonden omdat 70% van de Europese handel zich voltrekt in de eurozone. Vergeet niet dat Draghi eind vorig jaar de markten op het verkeerde been heeft gezet door extra monetaire verruiming te suggereren, maar hij liet verstek gaan door niets te doen en op zijn eigen klassieke wijze de hoop in de tijd vooruit te schuiven. De snelle stijging van de euro zal echt niet een wraakactie zijn van de markten, maar menigeen heeft zich met een prognose van een pariteit tussen de euro en dollar behoorlijk op het verkeerde ‘short’ beentje gezet. En wat nu. Draghi moet hopen dat het economisch klimaat in Europa niet gaat verslechteren, want dan wordt hij gered door een stijging van de geïmporteerde inflatie. Er kan daardoor een vervelende spiraal ontstaan: lagere euro è hogere inflatie è een stijging van de rente.
Zowel de euro/dollar als de euro/yuan hebben nog enige ruimte om verder te stijgen. In beide gevallen gaat het om de voltooiing van een charttechnische fase, waarna tijdelijk de koersen onder druk kunnen komen te staan; het is niet het einde van de daling van de euro. Beide markten zijn behoorlijk overbought. De euro/dollar – met een drempeltje op 1,11 – kan doorstijgen naar 1,1473 en de euro/yuan kan naar 7,4427.
