Beleggers herijken de verhouding tussen verhandelbare obligaties en private credit in hun portefeuilles. Dat doen vooral de grotere institutionele beleggingsinstellingen, waar beide categorieën een rol vervullen binnen de strategische vermogensverdeling. De vraag is niet of private credit in een portefeuille thuishoort, maar hoe groot die allocatie dient te zijn. “Niet zo heel groot”, meent Benoit Anne, obligatiestrateeg bij vermogensbeheerder MFS.
Beleggers met een langere horizon en een hogere risicobereidheid kunnen private credit prima in hun portefeuille vouwen, stelt Anne. “Maar de druk in dit segment neem wel toe. Dat werd pijnlijk duidelijk toen beleggers in een Amerikaans private creditfonds te horen kregen dat ze permanent de mogelijkheid werd ontzegd hun kapitaal op te nemen. Dit soort berichtgeving legt de risico’s bloot die zich binnen dit deel van de markt kunnen ophopen.”
Echter beursgenoteerde high yield-obligaties lijken hier minder gevoelig voor te zijn. Anne: “De kwaliteit van de Amerikaanse high yield-markt is de afgelopen jaren zienderogen verbeterd. Het percentage obligaties met een BB-rating is nog nooit zo groot geweest. Dat hangt samen met het feit dat veel bedrijven met een lage kredietbeoordeling naar de markt voor private leningen zijn vertrokken.”
De wanbetalingscijfers bevestigen dat beeld. Volgens Moody’s lag het wanbetalingspercentage van Amerikaanse high yieldobligaties in januari op 3,4%. Bij leveraged loans lag dat percentage met 5,5% aanzienlijk hoger. “Voor private credit zijn geen cijfers beschikbaar, maar het ligt voor de hand dat de wanbetalingen daar hoger liggen”, aldus Anne.
Ondanks de sterke groei vormt private credit op dit moment nog geen systeemrisico voor het financiële stelsel. “Wel wordt het onderscheid tussen beursgenoteerde obligaties en private credit steeds belangrijker.”
Elke ochtend beleggingstips ontvangen? Meld u gratis aan voor Cashcow Daily!