Ik woon nu ruim twee jaar in China, maar dat had net zo goed Japan of Indonesië kunnen zijn als mijn vrouw daar vandaan was gekomen. Heb ik het naar mijn zin? Ja. Is het echt zoveel anders dan Nederland? Op sommige punten behoorlijk.
Respect wordt hier – dus in China – met een hoofdletter R geschreven, ook in de media. Het is niet een persoon die in de fout gaat maar een systeem, los van de grove omkopingsschandalen. Mensen bemoeien zich niet met elkaar; dat is een verademing.
Tolerantie en acceptatie worden niet met elkaar verward. De acceptatie ligt hier op een behoorlijk hoog niveau. Het is zoiets als: alles is goed als je maar van mijn eten afblijft. Grootgeldverdieners worden niet afgestempeld als graaiers, maar eerder als mensen waar je iets van kunt leren.
“De keizer is ver weg en de bergen zijn hoog”
Sociaal is men zeker. Bij rampen staat men spontaan bloed af bij ziekenhuizen. TV-zenders worden overspoeld met spontane giften als een reportage is uitgezonden over iemand die een ernstig ongeluk heeft gehad en de rekening van het ziekenhuis niet kan betalen.
Natuurlijk zijn er ook issues als corruptie en de luchtvervuiling, maar China is als een olietanker: ze moet sturen op een punt in de horizon.
En ja, het is niet leuk dat er een Chinese muur om internet zit. Maar de keizer is ver weg en de bergen zijn hoog, aldus een oud Chinees gezegde.
Wat mij vooral aanspreekt is hoe het land wordt bestuurd: als een BV met een doel voor de lange termijn dat linksom of rechtsom zal worden bereikt. Ben ik communist? Nee, ik hou van bestuurders die de problemen aanpakken en niet bediscussiëren totdat het vanzelf is opgelost.
Mis ik niets uit Nederland? Ja, drop, gerookte paling en mijn Chinese vrouw gaat watertanden als ze aan haring denkt. Maar je kunt niet alles hebben. Daar kan Griekenland nog een voorbeeld aan nemen.