Het is schrijnend duidelijk geworden dat het verdoezelen van de schuldenproblematiek –al dan niet met behulp van gehaaide grootbanken- zich niet beperkt tot Griekenland. Zelfs niet tot Italië. Het IMF krijgt het moeilijk, héél moeilijk.
De ontwikkelingen in Europa gaan razendsnel. Sinds Griekenland zijn we écht in crisis. De rol van het Europese CBS –Eurostat – staat sinds kort dan ook zwaar onder druk. Heeft men daar zitten slapen? In ‘no-time’ ontwikkelt het schuldenvirus zich tot een pan-Europees probleem. Overal is de bevolking onzeker en onrustig. Een economische burn-out ligt op de loer. Ik schreef daar eerder over. Toen was het een mening. Nu hangt die als een zwaard van Damocles boven de lidstaten. De tijd van doemdenken is voorbij. Het wordt tijd dat we de realiteit onder ogen zien. Het begint en het eindigt allemaal met het IMF.
Lenen, blijven lenen
Europa gebruikt graag het flauwe smoesje van de creatieve boekhouding van Griekenland om niet over de brug te hoeven komen. De echte reden is een andere. Europa weet als geen ander dat er binnenkort veel meer lidstaten zijn die zich bij het IMF zullen moeten melden omdat ze het op eigen kracht niet redden. Voor de deur van het IMF staan -ook buiten Europa- landen in rotten van drie opgesteld om naar binnen te mogen. Het wordt best wel een beetje dringen.
Ontwikkelingsgebied
Ondertussen heeft het IMF haar leencapaciteit uitgebreid tot 750 miljard dollar. Dat is veel, maar een schijntje als zou blijken dat de schuldenlast van steunvragende landen aanmerkelijk groter is dan eerder gedacht en gerapporteerd. Overigens moet het IMF het geld dat zij beschikbaar stelt zelf weer lenen van donorlanden. De problematiek blijft zich op die manier opstapelen. Ooit was het IMF bedoeld voor de ontwikkelingslanden die er met geld van het rijke Westen weer bovenop konden komen. Onfortuinlijk genoeg is het rijke Westen –hoe cynisch dat ook klinkt- nu zelf ontwikkelingsgebied geworden en doet elk dubbeltje dat uitgegeven moet worden pijn.
Kredietpiramide
De Verenigde Staten realiseren zich maar al te goed dat van elke dollar IMF-steun die aan Griekenland en andere IMF-landen wordt gegeven, zo’n twintig cent uit de zak van de toch al blutte Amerikaanse belastingbetaler komt. Want als je als land zelf niet veel meer te makken hebt en je eigenlijk ook bij het IMF zou willen aankloppen (maar dat niet doet vanwege instortingsgevaar van de gehele westerse wereld) wordt het veelgeprezen, maar pijnlijk moeilijk te realiseren principe van wereldsolidariteit stevig op de proef gesteld. Nu nog slaagt het IMF erin om geld naar zich toe te trekken. Maar het fonds weet ook dat het zich aan de top van de kredietpiramide bevindt. Na het IMF is er gewoon niets. Lege ruimte. Wellicht met uitzondering van Mars.
Nieuw geld
Slim als het IMF is wil het daarom al enig tijd een eigen munt in omloop brengen. Deze zogenaamde Special Drawing Rights moet het IMF in staat stellen eigen vormen van geldverruiming te introduceren, vergelijkbaar met de kwantitatieve versoepeling ( mooi woord) van de Centrale Banken van Amerika, Engeland en Japan. Dat is bepaald geen domme actie van het IMF. Er moet immers tijd gekocht worden om economieën op orde te krijgen en dat kan op deze manier.
Euro brokkelt af
Blijft de vraag wat er eerder zal zijn: herstel van landen of een monetaire crisis? Zal er binnenkort nog enig vertrouwen in valuta zijn -welke valuta dan ook- als er hooguit een vage relatie is tussen de werkelijke economische situatie van een land en de waarde van een munt? De euro brokkelt momenteel steeds verder af. Dat gebeurde al zonder inmenging van het IMF. Zal het IMF hetzelfde lot als Griekenland – dat van de creatieve boekhouding- kunnen ontlopen?