De VS doet er alles aan om AIG niet ongecontroleerd failliet te laten gaan. Het ziet er naar uit dat Europa van dat beleid de dupe wordt.
Het beleid van Fed-voorzitter Bernanke is simpel. Alle schulden, van wie dan ook en waar dan ook, worden opgekocht. Of gegarandeerd. Opkopen en snel laten verdampen, dat is het motto. Als de geldpersen daarvoor moeten gaan draaien, dan zij dat maar zo. Bernanke is glashelder: de banken en verzekeraars moeten gered worden. Daarvoor wimpelt hij de monetaire risico’s van zijn beleid weg. Want China en Japan blijven heus wel gewoon schulden opkopen en willen wél van hun dollarreserves af, maar kunnen dat niet. Immers, wie wil de ‘greenback’ nog hebben?
Protectionisme
Voor het type spierballenbeleid van Bernanke hebben de Amerikanen een leuke term: ‘Throwing the kitchensink at the problem’. Ook minister van financiën Geithner is er goed in, want hij is persoonlijk op Wall Street gepokt en gemazeld. Ook hij smijt gewoon met geld. Maar was het toch niet een beetje zielig dat hij zijn eigen reddingsplan niet persoonlijk durfde te presenteren?
Veel Amerikanen zijn momenteel echt gealarmeerd, dichtbij paniek. Maar ook innerlijk verdeeld. Als geen ander snappen Amerikanen – wie niet? – dat als je maar genoeg geld tegen een probleem aansmijt, dat probleem zich vanzelf wel een keer oplost. Maar, zo vragen de Amerikanen zich óók af, is geld over een poosje nog wel geld? Eén ding is zeker. Amerikanen willen het beetje geld dat ze nog hebben in eigen land besteden en besteed zien. Ze willen géén reddingsgeld aan het buitenland kwijtraken en daar hebben ze wel een beetje gelijk in. Noem het protectionisme. ‘Who cares’.
Genadeklap
Ook president Obama heeft de grootste moeite met het reddingsgeld dat onder andere door AIG aan buitenlandse partijen is overgemaakt, waaronder Rabo en ING. Voorzichtig begint nu duidelijk te worden dat het juist deze betalingen aan het buitenland zijn die weleens de genadeklap voor de Amerikaanse financiële sector kunnen gaan betekenen. Want wat is het geval? AIG is failliet, helemaal failliet. Ondanks alle reddingsoperaties. Er moet dus nog meer geld in AIG en dat moet er vooral in blijven. Dat nu is onmogelijk. Het gevolg zou namelijk een tsunami van juridische procedures tegen AIG zijn – vanwege ‘counterparty liabilities’ – en alsnog tot de ondergang van het concern leiden. Ziehier de dodelijke wurggreep waarin AIG verkeert.
De oplossing van Geithner is simpel. Hij heeft onlangs de formele verantwoordelijkheid voor AIG van de Fed overgenomen – op zich al een stap van enorme betekenis – en wil het concern gecontroleerd laten failleren. Zo’n gang van zaken maakt het mogelijk om te kiezen tussen een ‘rock and a hard place’. De ene buitenlandse partij zal wél, de ander zal niet betaald worden, al naar gelang de wederzijdse afhankelijkheden en de te verwachten geopolitieke spanningen. De kans is echter groot dat de opzet van Geithner niet zal slagen, vanwege het toch al boze publiek. Tenzij het een geheime operatie wordt. Dat laatste is waarschijnlijk omdat Geithner onlangs het congres om allesomvattende rechten en vrijwaringen heeft gevraagd. Net als zijn voorganger Paulson dat deed. Ook Geithner zal deze krijgen.
Nobelprijs óf oorlog
De regering Obama heeft dit alles voorzien, want ze heeft veel kennis geërfd van haar voorganger. De omvang van de échte problemen was binnenskamers allang bekend. Zo heeft Amerika Europa onlangs weer krachtig gemaand – en doet dat keer op keer – om véél meer te doen ter redding van de financiële sector, dan nu het geval is. Doet Europa dat, dan kan AIG als grootste verzekeringsconcern ter wereld gemakkelijker failleren. Tegelijkertijd gaat Europa er dan aan. Doet Europa het niet – en dat is te verwachten – dan gaat Europa er óók aan. Want dan moet de Europese financiële sector zo verschrikkelijk veel afboeken, dat er geen dijken tegen bestand zijn. Wie dan nog een uitkomst weet, krijgt de Nobelprijs, óf oorlog. Of beide. Laten we maar hopen dat het AIG-scenario onwaar is.