Het meest weerzinwekkende van de crisis op de aandelenmarkt is niet de golf van koersdalingen, die horen er gewoon bij, hoe pijnlijk ook, maar de instelling en opstelling van vele analisten en mensen die zichzelf voor een tonnetje of meer strateeg mogen noemen.
Tijdens de crisis hebben ze zich ontwikkeld als standwerkers op een markt, die ogenschijnlijk handige borsteltjes, messenslijpers en andere rommel – dat thuis niet blijkt te werken – verkopen. De meeste strategen zijn niet anders: het zijn boodschappers van de kansen, want het komt altijd goed.
Echt bont maakte Liz Ann Sonders (strateeg van Charles Schwab) het, door te beweren dat de mensen spijt zullen krijgen dat ze in paniek hun aandelen hebben verkocht. Waar was Liz Ann Sonders een jaar geleden, dus voordat de westerse markten met 20% daalden en de Chinese markt bijna halveerde. Toen gaf ze niet thuis.
Met dat soort van mensen moet je geen zaken willen doen. Geef dan maar een robot als adviseur: is goedkoper en laat zich bij de beoordeling van de vraag- een aanbodfactoren minder leiden door de commercie. Ik zou er een heel groot voorstander van zijn dat dit soort mensen geen mening mogen hebben, althans niet beroepsmatig mogen ventileren. Ze handelen op basis van een mandaat en dat betekent dat bij inflow van kapitaal ze aandelen kopen en bij outflow moeten ze aandelen verkopen.
Waar deze mensen bang voor zijn is dat u allen uit beheerde fondsen stapt en zij dus worden gedwongen om aandelen te verkopen, maar in een markt die met liquiditeitsproblemen kampt worden de beheerders gedwongen om kwaliteit te verkopen (is nog verhandelbaar) en blijven ze zitten met relatief inferieure aandelen (wil niemand nog hebben). Hun beleggingsfonds zal dan nog slechter gaan presteren dan de benchmark, waardoor nog meer mensen uit het fonds zullen stappen. Dat is dan het einde van het fonds. Misschien moeten we Liz Ann Sonders daarom zien als een rochelende patiënt die een leugentje om bestwil verkoopt.