De financiële wereld heeft positief gereageerd op het besluit van de ECB om probleemleningen ongelimiteerd op te kopen. “De ECB pakt hiermee een grote weeffout in de Europese Monetaire Unie aan”, meent Johannes Müller, hoofdeconoom van DWS.
“We hebben toenemende divergentie gezien van de monetaire condities in de verschillende lidstaten. In economisch sterke landen is de rente voor de private sector gedaald, terwijl deze is gestegen in zwakke landen, die toch al te lijden hebben onder bezuinigingen, hoge werkloosheid, enzovoorts.” De verschillen in de rentes op staatsobligaties hebben zeker aan deze trend bijgedragen. Door een herconvergentie van de rentes op staatsobligaties te forceren, probeert de ECB tegelijk een herconvergentie van de rentes voor de particuliere sector te bewerkstelligen.
“De reparatie van zo’n grote weeffout moet dan ook als positief worden gezien. Dat de ECB de liquiditeit zal neutraliseren die door de aankoop van obligaties wordt gecreëerd, moet de vrees voor een plotselinge opleving van de inflatie wegnemen. Wij zijn echter van mening dat het een taak van de politici in de eurozone was om dit probleem op te lossen. Er zijn veel voorstellen gedaan, zoals de oprichting van een Europees schuldaflossingspact. Helaas is de politiek niet in staat geweest om met een oplossing te komen, en dus moest de centrale bank opnieuw ingrijpen. Botweg gezegd: belastingbetalers zijn gespaard, maar nu moeten spaarders de rekening betalen doordat ze een kunstmatig lage rente moeten accepteren. Financiële repressie, here we come!”
