De lage rente op de spaarrekening dwingt de burger met enig vermogen tot een zoektocht naar alternatieven. Wie zijn geld veilig wil stallen, maar toch flexibel wil zijn, moet genoegen nemen met een vergoeding die net iets boven de halve procent op jaarbasis uitkomt. De consument met een beetje vermogen wordt zo gedwongen om iets met zijn vermogen te doen. Hij moet aandelen gaan kopen, maar welke?
Zicht op verhoging van de spaarrente is er voorlopig niet; en de blauwdruk Cyprus leert ons dat banken nog altijd niet geheel veilig zijn. Gaan we de hypotheek aflossen , investeren we in zonne-energie of maken we toch weer de stap naar de financiële markten? De centrale banken in de wereld hebben de afgelopen jaren de beleidsrente naar een minimum verlaagd. Waarom? De economieën kunnen een hoge of ?normale’ rente gewoonweg niet dragen. We hebben tijd en rust nodig om zo goedkoop als het kan uit de schuldencrisis te geraken. Een hoge rente is in een fase van ontschulding ongewenst. Met behulp van een lage rente kopen de beleidsmakers indirect tijd en – waar het kan – rust. Het financiële systeem is ons heilig en moet voortbestaan.
Ontschulding kost tijd
Een periode van ontschulding kan decennia duren. Op ieder niveau moet met het kostbare water bij de wijn doen. De banken lenen niet veel meer uit en lossen her en der zelfs uitstaande schuld af. Overheden bezuinigen waar ze kunnen en verhogen belastingen alsof het geld voor het oprapen ligt. Zelfs inflatie is tot op zekere hoogte gewenst, omdat het de reële schuldlast verlaagt.
Bedrijven investeren minimaal en herkapitaliseren op grote schaal tegen zeer aantrekkelijke rentepercentages. De burger heeft niet zoveel keuzes. Hij betaalt meer belasting en geeft minder uit. De bezuinigingen, hoge werkloosheid en hogere belastingen hakken namelijk in op het vertrouwen van de burger in de economie. En dat vertrouwen is juist nodig om de economie weer te laten groeien. Ondertussen lossen we massaal af op onze hypotheek, maken we gebruik van subsidie om ons huis zelfvoorzienend te maken met behulp van zonnecollectoren en zetten we spaargeld weg bij zoveel mogelijk verschillende banken.
Spaartegoed kwijnt weg
Natuurlijk kent dit zijn grenzen. De miljarden aan spaartegoeden staan momenteel weg te kwijnen bij de banken en de belastingaanslag zorgt ervoor dat burgers inzien dat sparen tegenwoordig ook geld kost. De burger met een beetje vermogen kan nog maar één kant op en dat is het vermogen naar de financiële markten brengen. Maar welke keuze maak je dan? Kiezen we voor obligaties, vastgoed of aandelen? Spreiding is belangrijk. De veilige havens in beleggingsland lijken inmiddels duur te zijn geworden. Goud en zilver hebben hun glans verloren. In het vastgoed is de ontschulding nu in volle gang. En de bijzonder lage rente heeft prijzen van veel verschillende obligatieleningen naar recordniveaus opgejaagd; obligaties zijn dan ook duur. De weg naar de aandelenmarkten ligt open. Maar wat is dan aantrekkelijk?
En dit zijn de koopjes
Wie de aandelenmarkten in de gaten heeft gehouden, weet dat de Amerikaanse en Duitse beursindices bezig zijn aan een ongekende opmars. Daarmee vergeleken is de Nederlandse beurs spotgoedkoop. De koersval van KPN Telecom, Arcelor Mittal, ING, PostNL, TNT Express én het achterblijven van de koers van Royal Dutch Shell heeft van de Nederlandse beurs een koopjesbeurs gemaakt. Misschien daarom is het de moeite waard om eens te kijken naar Nederlandse aandelen. Ik noem SBM Offhore, Koninklijke Imtech en Royal Dutch Shell als goedkope koopkandidaten. Royal Dutch Shell heeft nog een extraatje: een zeer aantrekkelijk dividendrendement.
Door: Peter Cordes, Bustelberg Effectenkantoor
