Een Chinees koopt niet een tweede huis, maar liever een derde, een vierde of nog meer huizen. Het is een kwestie van voldoende geld hebben of bij de bank kunnen lenen. Ze gaan echter niet in die huizen wonen of op vakantie. Het is een belegging. Jaarlijks worden stenen meer waard en genereren ze inkomsten door ze te verhuren.
De eerste jaren dat ik in China woonde hebben wij ook een woning gehuurd. Gelukkig was die redelijk ingericht, maar er zijn voldoende mensen die in zo’n woning trekken zonder vloerbedekking, behang, een likje verf of uitgebreide sanitaire voorzieningen. Voor sommigen is een woning een plek uit de wind en een beschutting tegen regen; soms is het niet meer dan een garage met een gammele roldeur, een tussenmuurtje bij een toilet en een kraan binnen of buiten.
Nieuwbouw is een stuk beter dan in het verleden, maar sommige principes blijven. Het wordt casco opgeleverd, zodat de water-, gas- en elektriciteitsleidingen nog moeten worden aangelegd. Je gaat in de buurt van je werk wonen. Soms verhuur je dan je eigen huis om in de buurt van je werk te gaan wonen. Anderen doen soortgelijke stappen om in de buurt van een goede school te wonen, omdat anders hun kinderen geen toegang krijgen tot de betere leerfabriek. Hoe beter de school, hoe hoger de huren, maar denk niet dat hogere huren gelijk staan aan betere woningen. Net als in Nederland wordt de prijs van vastgoed bepaald door de locatie en slechts in beperkte mate door de architectuur. Investeren in een eerste of tweede woning is primair investeren in een locatie en pas daarna in de vorm van de stenen.
Waardestijging vastgoed
Hangend in Shanghai tussen twee vluchten komt het regelmatig voor dat westerse zakenmensen mij de vraag stellen hoe Chinezen aan het geld komen om een huis te kopen. Er zijn veel wegen die naar een huis leiden. Chinezen werken hard tot wel 80 of 90 uur per week, en worden daar ook voor betaald. Ze sparen een substantieel deel van hun inkomen. De waardestijging van het vastgoed in bezit biedt ruimte voor extra financiering voor de aankoop van een duurder of tweede huis. Bij vererving hebben de meesten niets te maken met successierechten.
Meer dan 30 ’tweede’ huizen
Veel boeren hebben hun grond aan de overheid moeten verkopen voor projectontwikkeling. Dat gaat zonder al te veel gemor, omdat het tegen fatsoenlijke prijzen gaat en het onderdeel is van het Chinese systeem. Veel van die boeren kunnen daardoor in een dikke Duitse auto, weliswaar van Chinese makelij, rondrijden en hoeven nooit meer te werken. Boeren die niet hoeven te verkopen, gooien de ploeg bij het grootvuil en bouwen enkele niet al te hoge gebouwen met grote en kleine appartementen. Het zijn in feite kleine woningcoöperaties geworden, verzamelingen van soms wel meer dan 30 ‘tweede’ huizen.
Die woningen kun je in het algemeen zonder al te grote problemen huren. Anders zijn de enkelvoudige appartementen die door beleggende particulieren worden gekocht. Het kan gebeuren dat je bij deze mensen je huurcontract niet kan verlengen en binnen enkele weken op zoek moet naar een nieuw onderkomen. Daar kun je je alleen tegen wapenen door iets te kopen. En een tweede of derde huis koop je in China om je ‘spaargeld’ beter te laten renderen en inkomsten te hebben op je oude dag.
Elke ochtend beleggingstips ontvangen? Meld u gratis aan voor Cashcow Daily!