Rendement is schaars, daarom zoeken beleggers het ook in schuldpapier van bedrijven die niet tot de investment grade-categorie behoren. De grote vraag voor beleggers is op welke wijze zij het beste blootstelling aan high yield bedrijfsobligaties kunnen krijgen, aldus Trevor Greetham en George Efstathopoulos van Fidelity.
De ETF’s in high yield corporate bonds hebben een topjaar achter de rug met een totale instroom van 9 miljard dollar. Toch geven de specialisten van Fidelity de voorkeur aan actief beheerde beleggingsfondsen in deze categorie van hoogrentende waarden. Dit omdat ETF’s in deze categorie niet de beste keuze zijn voor een belegger.
ETF’s wijken sterk af van benchmark
De zwakte van de high yield ETF’s zien zij in de tracking error ten opzichte van de benchmark. Dat volgen van een benchmark is juist de clou van een ETF. Maar wat goed werkt bij aandelen, doet het minder bij high yield obligaties. De ETF’s op investment grade en high yield obligaties wijken meer af van de benchmark dan alleen hun expense ratio. Verklaring hiervoor ligt in de hoge transactiekosten. De kosten, die met het handelen in de onderliggende waarden gepaard gaan, werken door in de prestatie van de ETF en die kosten liggen substantieel hoger in deze beleggingscategorie.
Er bestaat geen volmaakte high yield index
Die afwijking van de ETF ten opzichte van de benchmark heeft ook gevolgen voor de waardering die beleggers hebben voor actief beheer in hoogrentende waarden. Vraag is een index als benchmark een goede graadmeter is voor de toegevoegde waarde van fondsbeheerders. Een benchmark moet aan verschillende criteria voldoen (1. Unambiguous, 2. Investible, 3. Measurable, 4. Appropriate, 5. reflective of current investment opinions, 6. specified in advance, 7. owned), die bij high yield moeilijk allemaal te verwezenlijken zijn. Een wezenlijk verschil ligt verder in de handelsplatformen voor aandelen en de over-the-counter handel bij obligaties. Dit maakt dat het verschil tussen vraag en aanbod hoger ligt bij hoogrentende waarden dan bij aandelen. Greetham en Efstathopoulos zien ook een afwijking van ETF en benchmark door de kaspositie die ETF toch aan moeten houden, maar cash speelt geen rol in de benchmark. Kortom, een volmaakte index voor high yield bestaat niet.
Beperking van ETF’s ten opzichte van actief beheer
Ondanks de hoge vlucht die ETF’s hebben genomen, ziet Fidelity een grote beperking in deze passieve wijze ben beleggen. Actieve fondsbeheerders kunnen direct profiteren van nieuwe schuld uitgiften, terwijl ETF’s altijd met vertraging reageren. Hierdoor kunnen de actieve beheerders profiteren van prijsvoordeel en van de structurele inefficiënties die met het passieve beheer gepaard gaan. Als ETF’s moeten verkopen, zijn de grootste en meest liquide assets de eerste die de deur uit gaan, wat ook weer kansen biedt voor de actieve beheerders. Verder wordt de markt voor high yield ETF’s gedomineerd door twee aanbieders, weinig spelers kunnen dus grote invloed hebben.
Juist de risico’s die inherent zijn aan beleggen in high yield, ziet Fidelity als belangrijkste reden om te kiezen voor actief beheer in deze beleggingscategorie.
