Vorig jaar leidde de angst voor een double dip gedurende de zomerperiode tot winstneming bij aandelen en een vlucht in obligaties. Wordt 2011 weer een jaar waarin aandelenbeleggers in de zomermaanden aan de zijlijn moeten gaan staan?
Op het eerste gezicht is het verleidelijk ‘ja’ te zeggen. De wereldwijde groei-indicatoren lijken te gaan verzwakken en de bedrijfswinsten zullen in de komende kwartalen waarschijnlijk minder vaak positief verrassen dan in het recente verleden. De centrale banken zijn begonnen de rente te verhogen en in de VS lijkt verlenging van het programma voor monetaire versoepeling na juni uiterst onwaarschijnlijk. De reddingslijn die centrale banken tijdens de crisis hebben uitgeworpen, wordt langzaam weer ingetrokken.
Daarnaast zien we dat de volatiliteit in aandelenkoersen ongebruikelijk laag is, ondanks een aantal nadrukkelijke marktrisico’s. Men kan zich met recht afvragen waarom de crisis in het Midden-Oosten, de staatsschuldcrisis in perifere eurolanden en de neerwaartse bijstelling door S&P van de vooruitzichten voor de Amerikaanse kredietwaardigheid niet meer deining hebben veroorzaakt. Zijn beleggers te zelfgenoegzaam? Als dat al het geval is, wordt dit niet onderbouwd door de belangrijkste sentimentindicatoren zoals gemeten in financiële onderzoeken. Deze indicatoren wijzen niet op een uitzonderlijk optimisme of agressieve positionering onder beleggers. Gemiddeld genomen blijken beleggers behoedzaam en voorzichtig te zijn, in plaats van zelfgenoegzaam.
Sterke fundamenten
Wij denken dat het weerstandsvermogen in aandelenmarkten zich beter laat verklaren door sterke fundamenten en door een gebrek aan alternatieven met een hoog rendement. Aandelen zijn immers niet duur en de meeste andere beleggingscategorieën zullen waarschijnlijk een rendement van niet meer dan 3 tot 6% op jaarbasis opleveren. Beleggers kopen aandelen niet zozeer uit overtuiging, maar bij gebrek aan beter. Ze hebben gematigde verwachtingen en raken op korte termijn waarschijnlijk niet teleurgesteld. Tenzij de gebeurtenissen in het Midden-Oosten of rond de schuldencrisis echt uit de hand lopen.
Robuuste winstgroei
Het fundamentele beeld voor aandelen ziet er duidelijk beter uit dan vorig jaar rond deze tijd. Het wereldwijde herstel is nu veel breder en sterker verankerd. En na een periode van sterke winstgroei (40% in 2010, ongeveer 15% in het eerste kwartaal van 2011), zijn de bedrijfsbalansen – in tegenstelling tot menige overheidsbalans – zeer solide.
Gelet op de robuuste winstgroei zijn de waarderingen van aandelenmarkten redelijk, ook in verhouding tot het verleden. We moeten ons realiseren dat de bedrijfswinsten eind dit jaar het recordniveau van 2007 waarschijnlijk zullen overtreffen, terwijl de wereldwijde aandelenkoersen nog altijd bijna 25% onder het hoogtepunt van 2007 liggen. Toegegeven, dit lagere koersniveau wordt grotendeels veroorzaakt door de koersvorming van financiële waarden en bepaalde defensieve sectoren. De waardering van cyclische fondsen lijkt gelijke tred te houden met de gebeurtenissen en is minder aantrekkelijk geworden.
Timing cruciaal
Een van de grootste problemen met ‘selling in May’ is dat de timing cruciaal is. Zowel de verkoopdatum als de terugkoopdatum moeten precies goed zijn! Vaak is dat lastig te bepalen. Bovendien ontbreekt bij ons de overtuiging dat beleggers te optimistisch zijn of dat aandelen overgewaardeerd zijn. Aandelen hebben ontegenzeggelijk te kampen met een bepaalde tegenwind, maar dit is bekend in de markt en lijkt voldoende te zijn ingeprijsd.
We zijn waarschijnlijk op weg naar een illiquide, volatiele zomer waarin aandelen zich globaal genomen zijwaarts zullen bewegen, gevangen tussen sterke fundamenten van bedrijven en een licht afzwakkende economische groei. In deze omgeving hebben wij een voorkeur voor de aandelenmarkten van snel groeiende opkomende markten en voor de hoge dividend (groei) proposities die in ontwikkelde markten voorhanden zijn.
Door: Ad van Tiggelen, senior strategist ING Investment Management