De Nederlandse overheid heeft een geweldige zaak gedaan door SNS Reaal te nationaliseren over de ruggen van de houders van de aandelen en achtergestelde obligaties, die hun (spaar)geld kwijt zijn. Minister Dijsselbloem van Financiën beweert 3,7 miljard aan staatssteun te verstrekken, maar als daar de bijdrage van de banken van 1,0 miljard, eerder gegeven steun en wat andere posten vanaf worden getrokken, blijkt het om een bedrag te gaan dat nog niet de helft is van wat hij communiceert.
Voor 2,7 miljard krijgt hij een bankverzekeraar in handen die jaarlijks 300 miljoen winst kan maken ofwel 9 keer de winst. Dat is minder dan de 9,5 keer voor Aegon en beduidend lager dan de 16 keer voor ING. Tel uit je winst. Speculatief aantrekkelijk is de vastgoedpoot, waarvoor 5 miljard aan garanties is afgegeven. Hoeveel men daar ook op gaat afschrijven, het blijven papieren verliezen die bij een herstel van de vastgoedmarkt leiden tot een winst van ettelijke miljarden.
De vraag dringt zich op of SNS Reaal wel genationaliseerd had moeten worden. Het antwoord daarop is nee! Het vastgoed afsplitsen (en de prutsende managers de laan uitsturen) was voldoende geweest. De banken betalen nu meer dan de 500 miljoen euro die men aanvankelijk in de bankverzekeraar wilde investeren. Dat had kunnen renderen en nu is men het kwijt. De nationalisering is verre van hoe het had moeten worden gedaan in een moderne, democratische maatschappij. Het is een feodale, verwerpelijke oplossing. Zo van: ik heb geld, dus ik bepaal; crepeer maar lekker, geldhongerige beleggers.
Door: Eddy Schekman
