Met de verkoop van haar Aziatische verfdivisie is AkzoNobel slank genoeg om zich in haar bruidsjurk te hijsen. Maar, zo vraagt Chief Cash Editor Paul van Riessen zich af, is haar aanstaande huwelijk met Axalta ook een droom voor beleggers?
De relatie tussen politiek en bedrijfsleven is in ons land altijd moeilijk geweest. Denk aan Wim Kok, die als premier sprak van ‘exhibitionistische zelfverrijking’ toen de salarissen aan de top aan de orde kwamen. Zelfs een lobby van de ceo’s van Shell, Unilever en AkzoNobel, die samen naar het Binnenhof waren getrokken, deed de toon van Kok niet wezenlijk veranderen. De voormalig vakbondsbestuurder kon kennelijk zelfs de vertegenwoordigers van de drie kroonjuwelen van de vaderlandse economie, de trots van de Nederlandse zakenwereld, trotseren.
Met die drie kroonjuwelen zelf liep het ondertussen heel anders dan men destijds kon vermoeden. Shell trok een streep door ‘Royal Dutch’ en is inmiddels in Londen gevestigd. Ook Unilever koos voor de Britse nationaliteit en AkzoNobel staat op het punt te trouwen met het Amerikaanse Axalta. Goed, in het huwelijksboekje komt een Nederlandse holding te staan, en het bedrijf blijft ook in fiscale zin oranje, maar er komt een hoofdkantoor bij in Philadelphia en de beursnotering verdwijnt uiteindelijk naar New York.
Net zoals menig bruidspaar nog even stevig aan het lijnen slaat voor de grote dag aanbreekt, is ook AkzoNobel aan het diëten. Gisteren werd bekend dat het de tak voor decoratieve verf in Zuid-Azië en Australië van zich afschudt. Het Japanse Nippon Paint staat klaar om het op te vangen. Het is de laatste hobbel die AkzoNobel op het pad naar het altaar nog wil nemen.
In 2017 liep het anders
Nu die bijzondere dag nadert, gaan de gedachten onherroepelijk terug naar een andere politicus, Henk Kamp. Anders dan Kok toonde hij zich als minister van Economische Zaken wél een groot pleitbezorger van het Nederlandse bedrijfsleven. En dus maakte hij zich in 2017 druk over het aanzoek van het Amerikaanse PPG. Dat had er bijna 27 miljard euro voor over om AkzoNobel de zijne te mogen noemen. Kamp bleek een fel tegenstander. Ons land heeft namelijk behoefte aan grote, zelfstandige multinationals, lichtte hij toe. Dus moest AkzoNobel zelfstandig blijven.
Kamp kreeg zijn zin, want het bestuur van AkzoNobel liet PPG een blauwtje lopen, door het bod van €96,75 per aandeel af te slaan. Romantici kunnen tevreden zijn. Want nu, negen jaar later is er echte liefde ontloken, wederzijdse liefde.
Het is natuurlijk de vraag of beleggers net zo tevreden kunnen zijn. Nu AkzoNobel sinds gisteren slank genoeg is om zich in haar witte bruidsjurk te hijsen, kunnen we eindelijk bekijken hoe verstandig het was om PPG destijds de deur te wijzen. Wie in 2017 één aandeel AkzoNobel bezat, alle sindsdien ontvangen uitkeringen meetelt en daar de huidige waarde van zijn resterende belang bij optelt, komt nominaal en zonder herbelegging grofweg op 85 euro. Weliswaar volgt vlak voor de samensmelting nog een speciaal dividend, maar dat zal uiteraard direct zijn weerslag hebben op de koers.
Negen jaar later komt de belegger dus nog altijd niet aan het bod dat in 2017 zo harteloos van tafel werd geveegd. Tijdens de speeches op het huwelijk zal er vermoedelijk niet aan worden gerefereerd. Dan krijgt het bruidspaar ongetwijfeld alle geluk van de wereld toegewenst. Het is hun gegund. Al kan vooral de aandeelhouder het gebruiken.
Op vrijdag 13 november is Paul van Riessen dagvoorzitter van de BeleggersFair. Tickets zijn hier verkrijgbaar.