Gaat Mario Draghi de Europese geschiedenis in als roepende in de woestijn? Hoezeer hij ook de spijker op de kop sloeg in zijn verslag over het concurrentievermogen uit september 2024, de Europese instellingen blonken eens te meer uit in inertie en gaven er tot nu toe nauwelijks gevolg aan. Het pragmatisme en de slagvaardigheid die hij in zijn tijd aan het hoofd van de Europese Centrale Bank aan de dag legde, lijkt gezien het dogmatisme dat vandaag in Frankfurt heerst bovendien slechts een kort intermezzo te zijn geweest. De ECB staart zich blind op de stijging van de energieprijzen door de oorlog in Iran en lijkt vastberaden om met volle overgave de fouten van Jean-Claude Trichet te herhalen, in plaats van verder de weg te bewandelen die zijn opvolger insloeg. Dat stelt Enguerrand Artaz, strategisch analist bij La Financière de l’Échiquier (LFDE).
Terwijl afgelopen week de inkoopmanagersindices voor mei een meer dan somber toekomstbeeld van de economische bedrijvigheid in de eurozone schetsten, verklaarde Olli Rehn, gouverneur van de centrale bank van Finland en invloedrijk lid van de raad van bestuur, nog zonder blikken of blozen dat de ECB hoogstwaarschijnlijk de rente zou moeten verhogen “om haar geloofwaardigheid te behouden”.
Om niet dezelfde fout te maken als in 2022 – toen de centrale bank onmiskenbaar te laat op de stijging van de inflatie reageerde – is de ECB met andere woorden bereid zich aan dezelfde steen te stoten als in 2008 en 2011, toen ze in volle economische vertraging de rente optrok, vrijwel uitsluitend omdat de olieprijs was gestegen. Dat waren veel pijnlijker vergissingen, die een recessie ontketenden of verergerden en Europa op het vlak van economische groei met een verloren decennium opzadelden.
Monetair puritanisme
Op het monetaire puritanisme na dat in de ECB ingebakken lijkt te zitten – behalve in de jaren Draghi – is er vandaag niets dat het nemen van een dergelijk risico rechtvaardigt. Om te beginnen is de situatie nu, om maar eens een open deur in te trappen, in niets te vergelijken met die van 2022. De aanbodschok gaat niet gepaard met een vraagschok, de arbeidsmarkt vertraagt, de inflatie vertrekt van een veel lager niveau en de reële rente is positief, terwijl ze aan de vooravond van de oorlog in Oekraïne nog ver onder nul stond (de depositorente van de ECB bedroeg toen nog -0,5%). De voorwaarden voor een inflatoire spiraal van tweederonde-effecten als gevolg van de stijging van de energieprijzen zijn dus allesbehalve vervuld. Dat geldt des te meer als we ook rekening houden met de amechtige groei in de eurozone in het eerste kwartaal – amper 0,1% – en de vooruitzichten voor de economische bedrijvigheid en de consumptie.
Daarnaast zijn de financiële omstandigheden de afgelopen weken al aanzienlijk verkrapt. De bedrijvigheid zal niet alleen worden afgeremd door de restrictieve toon van de ECB, maar ook door de aanhoudende stijging van de lange rente – de Duitse tienjaarsrente zit al een flink eind boven de 3% – en de aankomende aanscherping van de kredietvoorwaarden.
Forse inperking kredietverstrekking
De recentste peiling van de ECB bij de banken voorspelt een bijna even forse inperking van de kredietverstrekking aan ondernemingen als in 2022. Het heeft dan ook volstrekt geen zin om de financiële omstandigheden nog verder te verkrappen, op een moment dat het recessierisico veel groter lijkt te zijn dan het inflatierisico. Het is waar dat de inflatieverwachtingen van de huishoudens sterk gestegen zijn, maar dat is altijd het geval als de prijzen aan de pomp omhooggaan, en al helemaal nu de inflatieopstoot van 2022 nog vers in het geheugen ligt. De marktverwachtingen, bijvoorbeeld de vaak als referentie gehanteerde swap op de inflatie op vijf jaar over vijf jaar, blijven overigens betrekkelijk stabiel.
Dat de ECB de nalatenschap van Mario Draghi verkwanselt en in haar oude zonden hervalt, blijft ook voor beleggers niet zonder gevolgen. De pro-Europese wind die het afgelopen jaar op de markten waaide en ook begin dit jaar nog stand leek te houden, verliest aan kracht. Dat zal alleen maar erger worden als de Europese instellingen, de ECB voorop, theoretische dogma’s en regelgevend immobilisme blijven verkiezen boven economisch pragmatisme en slagvaardigheid. Terwijl Mario Draghi toch heeft geprobeerd de weg te wijzen.
Elke ochtend beleggingstips ontvangen? Meld u gratis aan voor Cashcow Daily!
Één reactie op “Enguerrand Artaz (LFDE): ‘Draghi of Trichet?’”
Helemaal mee eens. Goed artikel. Mario Dragi is de beste ECB-president die we gehad hebben. Hij kreeg jaren geleden weinig waardering vanuit de EU en vooral ook Nederlandse politiek. En als de brandstofprijzen hoog zijn is de inflatie dat ook maar burgers kunnen ook langzamer en minder autorijden om dat te compenseren. Het is dom om de EU nu richting een recessie te duwen middels een renteverhoging en daarmee China en de VS op verdeŕe voorsprong te zetten. Laat de EU eens echt met 1 stem gaan praten en de ECB ook. Een groot deel van de ECB bestuurders wil in beeld komen voor de functie van mw. Lagarde net als onze heer Knot. Ook geen uitblinker. Op NL’s niveau is het nog erger, de nieuwe box-3 plannen schaden NL nu al enorm. Het geld en de daaraan gekoppelde hersenen vliegen de grens over. Nivelleren tot we allemaal even arm zijn klinkt leuk maar is slecht voor de NL’se economie, maatschappij en het verdienvermogen van de BV-Nederland. Maar afgunst regeert in NL. Kijk eens naar het socialistische Zweden waar ze in 2012 wegens vergelijkbaar ongenoegen onder de bevolking de vermogensbelasting hebben veranderd in een “fixed rate” van +/-1% (gekoppeld aan de 10 jaarsrente). Doordat je ook voor een spaartax kankiezen mag dat en gevolg is dat volkssport nr1 nu beleggen is ( +/-55% van Zw. bevolking belegt, ongeveer dubbele van % in NL). Daardoor halen ze daar waarschijnlijk met 1% meer belasting op dan in NL waar ze kapitaal wegjagen met de nu al torenhoge vermogensbelasting. De beursgenoteerde bedrijven hebben daardoor meer geld voor innovatie en scheppen van werkgelegenheid. Ook in een verliesbeursjaar int de staat daar vermogensbelasting en de inningskosten zijn laag, simpel systeem. Kortom in NL regeert de afgunst en niet het gezonde verstand waardoor we meer gaan sparen en minder beleggen of een BV starten. Hier is het motto: iedereen even arm en elkaar bezig houden met ingewikkelde regels. Kortom mensen die het wel zouden kunnen betalen geven minder uit aan het onderhoud en verbetering van hun huis omdat ze de overheid niet vertrouwen etc etc. Mensen kopen huizen in het buitenland na de uitpondingswetgeving van de voormalige politici de Jonge & van Rij. Er was voor gewaarschuwd maar ze gingen gewoon door en nu kan niemand een huis huren…. Mensen schamen zich niet meer om in het buitenland geld uit te geven. Dat gaat nog verder (!) toenemen als ze door gaan met de onteigeningsplannen via box-3. In de NL’e maatschappij is afgunst geslopen wat in combinatie met de Calvinistische volksaard de dood in de pot is voor de economie en ondernemingsdrang. In Frankrijk en Duitsland kijkt met met plezier en mogelijk ontzag naar een mooie auto: ” goed gedaan”. Hier roept men: vieze patser, vieze kakker etc. etc. Daar moeten we ook wat aan doen want dat zet opportunistische zelfingenomen Klavertjes aan tot Robin Hood retoriek. In Zweden is het Koot&Bie: “geen gezeik, iedereen rijk”. En daar hoeven dus minder mensen hun hand op te houden omdat ze vermogen opbouwen in aandelen! NL zou dat vermogensbelastingsysteem dus snel kunnen kopiëren, beter goed gejat dan slecht bedacht. En terugkomend op Draghi: ik denk dat hij in minder dan een uur de NL’se politiek zou kunnen uitleggen wat men moet doen om de economie te stimuleren waarbij hij de box-3 plannen (niet doen) zal omschrijven als economic suicide attemp. Maar u weet wat politici doen. Niet luisteren en doorgaan…. Het is dus tijd dat de groep mensen die niet gaan demonstreren op het Malieveld meer en meer hun stem laten horen en in de pen klimmen. Mocht dat niet helpen bent u emotioneel vrij om u geld in het buitenland te spenderen onder het mom van: “wie niet wil luisteren moet maar voelen”. Laten we hopen dat de politici het systeem van Zweden kopiëren. Immers NL is een mooi land en een “nette belasting” betalen wil bijna iedereen met plezier doen maar bestolen worden geeft onvrede en zet een rem op spenderen/investeren in NL.