De euro/dollar staat op het punt om helemaal aan gort te gaan. Amerika zal de lachende derde zijn.
Vooral het plan van de Fed om verder te gaan met de monetaire verruiming door obligaties op te kopen heeft de dollar onder zware druk gezet, waardoor deze ten opzichte van de euro nog maar 140,85 waard is en ten opzichte van de yen 114,03. Japanse exporteurs zullen daar niet blij mee zijn, omdat de dollar in de afgelopen 15 jaar niet zo laag heeft gestaan. Met de monetaire verruiming mikt de Fed duidelijk op twee paarden: meer geld in de economie en het stimuleren van de economie.
De Amerikaanse politiek doet daar nog een schepje bovenop door China onder druk te zetten om de yuan te verhogen. Vooralsnog zal dat geen succes hebben, mogelijk pas als president Wen Jinbao in 2012 aftreedt. Hij zal China dan als een ijzersterke speler op de kaart hebben gezet. Bovendien kan hij tot aan zijn vertrek heel goed een aantal keren zijn vuist laten zien. Dat komt heel wat minder geladen over als wanneer zijn opvolger hetzelfde zou doen.
Het effect van de monetaire verruiming past heel goed, zo niet perfect, in het technische plaatje van de eurodollar. De kracht van de recente opgaande beweging is met 14 cent ruimer dan de vorige, die met een stijging van 12 cent piekte op 1,31. Daarmee is voldaan aan het technische principe uit de Elliott Wave dat de huidige beweging (III) groter is dan de vorige (I). De koers van de euro/dollar staat zelfs op het punt door de steunlijn te breken die de belangrijke toppen met elkaar verbindt.
Natuurlijk kan de koers van de euro/dollar niet alleen maar omhoog. Nartuurlijke technische correcties zijn nodig voor een voortzetting van de opgaande beweging. Een eerste belangrijke steun ligt dan op 1,37/1,38. Na de correctie is er ruimte voor een nieuwe opgaande beweging. Dan is er niet alleen ruimte voor een aanval op de vorige top, maar moet zelfs rekening worden gehouden met een nieuwe top op 1,67.