Wilt u opdraaien voor de schulden van uw buren, buurtbewoners of wie dan ook? Dacht het niet! Maar dat is wel wat oud-premier Ruud Lubbers wil met z’n eurobonds.
Op zich is er niets tegen op de introductie van eurobonds, obligaties die via een Europese instantie worden uitgegeven en herverdeeld. Er daar wringt onmiddellijk de schoen, want zo’n orgaan is er niet. Het is geen taak voor de ECB, die daarmee op de stoel van de Europese politiek zou gaan zitten. Het kan alleen als er een Europees Ministerie van Financiën komt. Deze had er al vanaf het ontstaan van de eurozone moeten zijn.
Het is een misvatting te denken dat eurobonds een default van een land kunnen voorkomen. Als een land als Griekenland of Italië niet meer aan haar verplichtingen kan voldoen dan zal naar ratio een defaultpremie in de koersen worden verwerkt in de vorm van zowel lagere obligatiekoersen als een hogere rente in de hele eurozone.
Het heeft evenmin zin om de ECB munitie te geven om hedgefondsen af te schieten. Dat is net zoiets als een politieagent doodschieten om een crimineel op te kunnen pakken. Hoe pijnlijk het effect van het beleid van hedgefondsen ook kan zijn, ze zorgen wel voor een nieuw natuurlijk evenwicht. Ze dwingen het af. Politici zijn daartoe niet in staat gebleken; zij kiezen per definitie voor verkiezingsvriendelijke maatregelen en zijn meesters in het vooruitschuiven van pijnlijke beslissingen.
Natuurlijk zullen harde en pijnlijke maatregelen moeten worden genomen. Waarschijnlijk is er maar één methode, zoals een wanbetaler na de nodige aanmaningen zijn huis wordt uitgezet. Landen die de Europese regels aan hun laars lappen, wordt het lidmaatschap ontnomen. Ze moeten dan weer hun oude valuta invoeren en als ze orde op zaken hebben gesteld, kunnen ze weer toetreden. Het pad van de politici heeft alleen maar geleid naar de afgrond. Ze dachten dat te kunnen verbloemen door steeds nieuwe dammen van puin te maken die het uitzicht op de afgrond zouden wegnemen.